ناگهان قلب حرم وا شد و یك مرد جوان

ناگهان قلب حرم وا شد و یك مرد جوان 
مثل تیری كه رها می شود از دست كمان 

خسته از ماندن و آماده ی رفتن شده بود 
بعد یك عمر، رها از قفس تن شده بود 

مست از كام پدر بود و لبش سوخته بود 
مست می آمد و رخساره برافروخته بود 

روح او از همه دل كنده، به او دلبسته 
برتنش دست یدالله، حمایل بسته 

بی خود از خود به خدا، با دل و جان می آمد 
زیر شمشیر غمش رقص كنان می آمد 

یا علی گفت كه برپا بكند محشر را 
آمده باز هم از جا بكند خیبر را 

آمد آمد به تماشا بكشد دیدن را 
معنی جمله ی در پوست نگنجیدن را 

بی امان دور خدا مرد جوان می چرخید 
زیر پایش همه ی كون و مكان می چرخید 

بارها از دل شب یك تنه بیرون آمد 
رفت از میسره از میمنه بیرون آمد 

آن طرف محو تماشای علی حضرت ماه 
گفت لاحول ولا قوه الابالله 

مست از كام پدر زاده ی لیلا مجنون 
به تماشای جنونش همه دنیا مجنون 

مست از كام پدر، زاده ی لیلا سرمست 
«پیرهن چاک و غزل خوان و صراحی در دست» 

آه در مثنوی ام آینه حسرت زده است 
بیت در بیت خدا، واژه به وجد آمده است 

رفتی از خویش كه از خویش به وحدت برسی 
پسرم چند قدم مانده به بعثت برسی 

نفس نیزه و شمشیر و سپر بند آمد 
به تماشای نبرد تو خداوند آمد 

با همان حكم كه قرآن خدا جان من است 
آیه در آیه رجزهای تو قرآن من است 

ناگهان گرد و غبار خطر آرام نشست 
دیدمت خرم وخندان، قدح باده به دست 

آه آئینه در آئینه عجب تصویری 
داری از دست خودت جام بلا می گیری 

زخم ها با تو چه كردند جوان تر شده ای 
به خدا بیشتر از پیش پیمبر شده ای 

پدرت آمده در سینه تلاطم دارد 
از لبت خواهش یك جرعه تبسم دارد 

غرق خون هستی و برخاسته آه از بابا 
آه لب وا كن و انگور بخواه از بابا 

گوش كن خواهرم از سمت حرم می آید 
با فغان پسرم وا پسرم می آید 

در حرم گریه ی آن چلچله را می شنوی 
این طرف قهقهه ی حرمله را می شنوی 

باز هم عطر گل یاس به گیسو داری 
ولی این بار چرا دست به پهلو داری 

كربلا كوچه ندارد همه جایش دشت است 
یاس در یاس، مگر مادر من برگشته است 

مثل آئینه ی در خاك مكدر شده ای 
چشم من تار شده یا تو مكرر شده ای 

من تو را در همه كرب و بلا می بینم 
هركجا می نگرم جسم تو را می بینم 

اِرباً اِربا شده چون برگ خزان می ریزی 
كاش می شد كه تو با معجزه ای برخیزی 

مانده ام خیره به جسمت كه چه راهی دارم 
باید انگار تو را بین عبا بگذارم 

باید انگار تو را بین عبایم ببرم 
تا كه شش گوشه شود با تو ضریحم پسرم