میخورد خونِ دلم مردمکِ دیده، سزاست که چرا دل به جگرگوشهی مردم دادم سایهی طوبی و دلجوییِ حور و لبِ حوض به هوای سَرِ کویِ تو برفت از یادم
حنیف طاهریحنیف طاهریحنیف طاهریحنیف طاهری