هر شب با یاد تو زیر نور ماه

هر شب با یاد، تو زیر نور ماه
گفتم ای وای از، غروب قتلگاه

ازین کوچه، به اون کوچه 
صدا کردم، میا کوفه، میا کوفه

دعا کردم 
برگردد آقا، تا قبل از این‌که دیر شه 
از این می‌ترسه مسلم، که زینبت اسیر شه 

کوفه نگاهشو که دوخت به دنیا، واویلا، واویلا
امام حسینش‌ـو فروخت به دنیا، واویلا، واویلا

حسین‌جان، هرچی که گفتن دروغه 
بازار آهنگراشون، شلوغه...

تنهای تنها شدم وا غربتا 
مثل قلب من شکسته، بیعتا

ببین آقا، توی کوفه، شده جنجال 
شبیه تو، منم رفتم، ته گودال

سر می‌بُرَّن، برا مهمون‌نوازی 
که حکم قتل تو داد، دیگه شُرِیح قاضی
 
به روی نیزه با لبای خونی، واویلا، واویلا
آیه اَم حَسبتَ رو می‌خونی، واویلا، واویلا

حسین‌جان، بالای دارالعماره
با لب تشنه می‌خونم، دوباره 

میا کوفه، میا کوفه، حسین‌جانم ...

ای وای از تیر و کمون حرمله
حاجیِ شیش ماهه داره قافله

پریشونم، پریشونم، می‌خونم آه 
از اون ساعت، که تو بزم، عبیدلله 
می‌سوزه با، قدِ خمیده زینب
خدا رو شاکره که، به تو رسیده زینب

یه خونه‌ای تو کوفه غرق نوره، واویلا، واویلا
سر بریده گوشه‌ی تنوره، واویلا، واویلا

حسین‌جان، آل علی خون می‌بارن
صدقه وقتی براشون بیارن

**********
من عزیز همه بودم، که حقیرم کردن 
دست‌بسته به سوی شام، اسیرم کردن