محرمم حاجیمو کعبه‌ی من این حرم است

مُحرمم حاجی‌ام و کعبه‌ی من، این حرم است
سائل خانه‌ی سلطان، همه جا محترم است

خادمان بر من آلوده، بفرما زده‌اند
پرده پوشی همه جا، شیوه‌ی اهل کرم است

دست روی سرمان میکشی آقا تک تک
شاهد گفته‌ام این اشک دو چشم ترم است

از در صحن رسیدم به ورودی ضریح
حس نمودم نظر مرحمتت، دم به دم است

دیدم ایوان تو و یاد نجف افتادم
زایر قبر تو با صحن علی، هم‌قدم است

پای گلدسته‌ی تو ناله زدم آه حسن
پسر ارشد زهرا که بدون حرم است

هر زمین خورده بداند که فقط چاره‌ی درد
صحبت از چادر خاکی شده‌ی مادرم است