من که با غفلت از تو شده عمرم سپری

من که با غفلت از تو شده عمرم سپری
چه بگویم تو که از حال دلم، با خبری

این بلایی‌ست که خود، بر سرِ خود آوردم
که دعا می‌کنم و هیچ ندارد اثری

خوب شد حلقه به گوشِ درِ این خانه شدم
من که بودم درِ این خانه گدای گذری

در زدم، از سرِ شب تا که رویم در وا شد
بغلم کن شده‌ام خسته از این در به دری