من كه روز و شب از اشك جام می نوشم

منی كه روز و شب از اشك جامه می‌نوشم 
دلم گرفته از این روزهای خاموشم 

فراغتی كه فراق تو را ز پی دارد 
هزار مرتبه سنگین تر است بر دوشم 

بهار می‌رسد از راه آن زمانی كه 
رسد ز كعبه انا المهدی تو بر گوشم 

سیاهی دلم از تو اگر چه دورم كرد 
میان روضه با تو ولی زود می‌جوشم 

بدون روضه ببین دستهای سینه زنم 
گرفته زانوی غم را میان آغوشم 

هزار شكر كه تا چند سال عیدم را 
برای مادرت از ابتدا سیه پوشم 

بقیع گریه كن روضه های مادر توست 
كنار تربت زهرا مكن فراموشم