من برات با چشمای ناقابل گریه می کنم

من برات با چشمای ناقابل گریه می کنم ...
منم اون که برات از ته دل گریه می کنم ...
منم آن که بیچارمو ؛ هر چی که دارمو از همین اشکا گرفتم ...
تا برا تو اشکم چکید ؛ با هزاران امید تو رو از خدا گرفتم ...
اسمت پناهم ؛ اسمت امیدم ؛ این گریه رو به دنیا نمیدم ...
از دمی که سرشت آب و گل گریه می کنم ...
منم اون که برات از ته دل گریه می کنم ...
دل من زیاده زیاد از خدا اشک میخواد تا به پای تو بریزه ...
تا برا تو هق هق کنم ؛ از غمت دق کنم ؛ بس که این اشکا عزیزه ...
باید بسوزم ؛ باید ببارم ، از روضه ی تو دست برندارم ...
اسمت پناهم ؛ اسمت امیدم ؛ این گریه رو به دنیا نمیدم ...