من از همیشه تنهاتر، میون این مدینه‌ام

من از همیشه تنهاتر، میون این مدینه‌ام
از پسرام یکیشون نیست، لحظه‌ی آخرینم

دارم از اینجا میرم، کجایی عباس؟
همش زبون می‌گیرم، کجایی عباس؟
از داغ تو می‌میرم، کجایی عباس؟

وای از غمِ غربت، عباس بیا مادر
می‌بینی چشم به راهتم، دمِ آخر

جاریه چشمه‌ی اشکم، تا که می‌بینم آبو
همیشه تو دلم دارم، خجالت از ربابو

قصه‌ی مشکِ پاره، خجالتم داد
تشنگیِ شیرخواره، خجالتم داد

حرم که شد آواره، خجالتم داد

داغِ علی اصغر، بغضِ تو گلومه
میسوزم آخه صحبتِ آبرومه

چهارتا پسرهام رفتن، همش فدای زینب
برا حسینه که دارم، روضه می‌خونم هر شب

تنش تو گودال افتاد، براش بمیرم
با لبِ تشنه جون داد، براش بمیرم

کفن نداره ای داد، براش بمیرم
مادر نداره ای داد، براش بمیرم

جسمِ پرِ خونش، بی سر توی صحرا
من گریه می‌کنم براش جای زهرا

(مسلمانان حسین مادر ندارد
غریب است و کسی در بر ندارد)