من آن شمعم که آتش بسکه آبم کرد

من آن شمعم که آتش بس‌ که آبم کرده، خاموشم
همه کردند غیر از چند پروانه، فراموشم

اگر بیمار شد کس، گل برایش می‌‌برند و من
به جای دسته‌ گل، باشد سر بابا در آغوشم

پس از قتل تو، از لب‌ تشنه آب آزاد شد بر ما
شرار آتش است این آب بر کامم: نمی‌‌نوشم

تو را در بوریا پوشند و جسم من کفن گردد
به جان مادرت هرگز کفن بر تن نمی‌‌پوشم