منم كسى كه بى سر و سامونه

(منم کسی که بی سر و سامونه
دلم مثه بقیع تو، ویرونه
الان سر مزار تو، کی می‌خونه؟)۲

این علت حرارت اشکامه
تو کوچه بی‌عبا و، بی‌عمامه
می‌بردنت یکی نگفت این آقامه

بین قفس تو حسرت آزادی
رو دامن زهرا که می‌افتادی
داشتی مثه جدت حسین، جون می‌دادی

حسین من حسین من...

دلت به یاد کربلا، پر خونه
به یاد زخم پیکر گلگونه
حال تو رو به جز خدا کی می‌دونه؟

زهرا هنوز، تو کربلا گریونه
کنار پیکر حسین، می‌خونه
با ناله‌هاش، عالمی رو می‌سوزونه

غریب گیر آوردنت واویلا
به قتلگاه کشوندنت واویلا
با هر چی می‌شد زدنت، ای واویلا

به یاد اون بنفش روی گونه
کشیده و سه ساله‌ی دردونه
دستی که موی بچه را می‌پیچونه

(به یاد ضرب خنجری، رو حنجر
به یاد غارت خیام و معجر)۲

به یاد جای رد پا روی پیکر
یاد هزار و نهصد و پنجاه زخم
یاد تنی شریف و سر تا پا زخم

ته گلو از نیزه...

چشما زخم، دستا زخم