منم زینبی که غریبی‌تو دیدم

منم زینبی که غریبی‌تو دیدم
تو یک نصفُ روز از زمونه بریدم

تو می‌دونی داداش که من چی کشیدم
چجوری به دورِ حرم می‌دویدم

تمامِ امیدم، یهو ناامید شد
که باد مخالف وزید و شدید شد

تُو گرد و غبارا تنِت ناپدید شد
موهامو می‌بینی؟، همون‌جا سفید شد

که دیدم به دورت عَدو حلقه بسته
یکی‌شون با چکمه رُو سینه‌ت نشسته

دیدم قاتلت رو که خنجر به دسته
صدام می‌زدی با دهانِ شکسته

زینب برو حرم اینا رحمی ندارن
جلو نیا تو رو خدا، رحمی ندارن

*****

تو و قتلگاهی که دیدم سرآخر
چی اومد سر تو، تُو قلب یه لشکر؟

تو و شیب تندی که افتادی با سر
تو و تیغ کندی که دیدم رُو حنجر

همون روضه‌ای که گلوتو بریدن
با سَرنیزه‌هاشون تو رو می‌کِشیدن

من و مادرت رو گمونم ندیدن
که با مَرکباشون به روت می‌دویدن

ای کشته‌ی مُقَطَّعُ‌الأعضا حسینم
ای پیکر پاشیده‌ی صحرا حسینم، تنها حسینم

*****

چی از تو گذاشتن به جز تیکّه جامه
یه تکه عبا و یه تیکّه عمامه

همون تیکّه پیرهن همیشه باهامه
گاهی روی سینه‌م، گاهی رُو چِشامه

واسه زخم سینه‌م همین التیامه
اگه سخته واسه‌ت نمی‌دم ادامه

تحمّل کن اینو که حرفم تمامه
می‌خوام غیرتی شی، آخه حرفِ شامه

صدای رقیّه‌ست که تُو ازدحامه
داره می‌گه: آی زجر بزن از خدامه

بگم از سَنان که مُغَیره‌مرامه
یزیدی که فکرِ یه بزم حرامه

سالار زینب من فقط دارم سؤالی:
زینب کجا، بزم یه عدّه لااُبالی؟!

حسین...