مقدّر بود زهرا، جانِ ختمُ الانبیاء باشد

مقدّر بود زهرا، جانِ ختمُ الانبیاء باشد
علی هم دست در دست نبی، دست خدا باشد

مقدّر بود در دست رسول‌الله و اولادش
زمین باشد، زمان باشد، تمامِ ماسوا باشد

میان بانوان عالَم اما یک نفر باید
که محبوبِ حبیب‌الله، عشق مصطفی باشد

علی آیینه‌ی احمد، حسین آیینه‌ی زهرا
ولی آیینه‌ی روی خدیجه مجتبی باشد

به پاس زحمتش در راه دین، زهرا نصیبش شد
علی داماد او گردید تا حقّش ادا باشد

از او محروم شد دنیا وگرنه فاش می‌دیدند
که او هم در حدیث فاطمه تحت کساء باشد

نه تنها خود کریمه، مادرِ نسل کریمان است
که هم خیرالنّساء هم مادرِ خیر النّساء باشد

عجب حُسن ختامی دَه شبِ ماهِ خدا دارد
نفس‌های خدیجه ضامن یا ربّنا باشد

اجابت را میان دست خود هر بار می‌بینی
اگر نام خدیجه مُهر آن دست دعا باشد

کسی که هستی‌اش خرج خدا شد لحظه‌ی آخر
تقاضایش زِ احمد با خجالت یک عبا باشد