مشك تشنه به روی دوشش بود

مشك تشنه به روی دوشش بود 
بی امان سوی علقمه می رفت 

در نگاهش خروش دریا داشت 
آسمان سوی علقمه می رفت 

 
چشم ها محو شیوه ی رزمش 

معركه از صلابتش پُر بود 
قلب سقای تشنه لب اما 

از تب سرخ «العطش» پُر بود 
 

خنكای شریعه را حس كرد 
چشم خود را به خیمه ها می دوخت 

لب او در نهایت ایثار 
در كنار فرات هم می سوخت 

 
مشك از شوق گریه پُر می شد 

كه تو لب تشنه ای و سیراب است 
وَ تو از مشك خود پریشان تر 

لب خشكت به یاد ارباب است 
 

در هیاهوی موج های فرات 
لحظه لحظه سراب می دیدی 

لب خشك علی اصغر را 
در زلالی آب می دیدی 

 
جرعه جرعه وفا، محبت، عشق 

مشك نه این سبوی ساقی بود 
تو گمان می كنی كه آب ولی 

همه ی آبروی ساقی بود 
 

پر گشودی دوباره سوی حرم 
تیرها نیز پر درآوردند 

تا كه از راز تشنگی تو و 
مشك لب تشنه سر درآوردند 

 
ناگهان بغض مشك سر وا كرد 

یك سه شعبه رسیده بود از راه 
چشم های تو بوسه باران شد 

در هجوم سه شعبه ها ناگاه 
 

حاجت دست های پاك تو را 
زودتر از خودت روا كردند 

دست های گره گشای تو را 
یك به یك از تنت جدا كردند 

 
سنگ ها گرم استلام تنت 

حج سرخت چه زود كامل شد 
نیزه ها در طواف پیكر تو 

بر سر تو عمود نازل شد 
 

رمق از زانوان آقا رفت 
بغض أدرك أخا كه سر وا كرد 

از روی اسب، پرپر و بی دست 
سجده ات را كه او تماشا كرد 

 
چشم ها در غروب تو می سوخت 

دشت از داغ تو لبالب بود 
تكیه گاه حرم! فراق تو 

اول بی كسی زینب بود 
 

بی پناهی خیمه ها، بی تو 
هر دلی را پُر از محن می كرد 

همه دیدند بعد تو ارباب 
كهنه پیراهنی به تن می كرد 

ز تو شرمنده ام آب آورت رفت 
علمدار رشید لشگرت رفت 

 تو تا در راه بودی مادرت بود 
تو از راه آمدی و مادرت رفت 

به پیش پات دارم باغ لاله 
خوش آمدگویی ام شرم است و ناله 

مرا بگذار و راهی حرم شو 
شدم دلواپس گوش سه ساله 

 
من و فكر حرامی و جسارت 

حرم فكر بدون من اسارت 
كنار علقمه من ماندم و تو 

همه سمت حرم در فكر غارت 
قمرش ریخت به هم 

دید افتاده شبیه پسرش ریخت به هم 
تا سپاهش افتاد 

دست بگذاشت به روی كمرش ریخت به هم 
خواست جمعش بكند 

دید او ریخته در دور و برش،ریخت به هم 
تا سه شعبه پیچید 

خورد بر چشمی و چشم دگرش ریخت به هم 
سینه اش وقتی كه 

نیزه ای رفته فرو تا جگرش،ریخت به هم