مرا می‌شناسی بقیعم

مرا می‌شناسی بقیعم/ منم قبله گاه غریبان
مرا می شناسی بقیعم/ که با اشک و آهم چراغان 

چه شبها که بی روضه مردم/ در آغوش من گریه کردند
به صادق به باقر به سجاد/ به یاد حسن گریه کردند

غم غربت من/ رسیده به افلاک 
که ارکان ارض است/ در اين تربت پاک 

(واویلا، واغربتا)
***

بقیعم که پر کرده عمری/ غم فاطمه خلوتم را 
زپنهانی قبر زهرا/ بخوان قصه غربتم را 

گهی بر مزار امامان/ گهی نزد ام البنینم
من آن تربت ساده هستم/ که با عرشیان همنشینم

شده زائر من/ هزاران کبوتر 
شده همدم من/ مزار پیمبر

(واویلا، واغربتا)
***

پر از ماتم فاطمیه/ پر از داغ پیغمبرم من
پر از روضه‌های نخوانده/ پر از غربت حیدرم من 

پریشانم از منع گریه/ پریشانم از منع ماتم
به سر آید این عصر عسرت/ بنا بر روایات محکم

دل من گرفته /خدایا خدایا
از این عمروعاصان/ از این بولهب‌ها

 (واویلا، واغربتا)
***

شاعر: ميلاد عرفان پور
***