مدینه کربلای ام البنینه

عطر هیچ، گلی مثل، یه گل پرپر نمیشه
غمِ هیچ، دلی مثل، دل یه مادر نمیشه

مادری که هنوزم هر کی مدینه
میره گوشه‌ی بقیع اونو می‌بینه

انگاری هنوز میاد اونجا میشینه
مدینه کربلای ام بنینه

(جایی که دلا رو، میبره ابالفضل
میخره دلا رو، مادرِ ابالفضل) 2

(روزی که، دسته گلا، عازم میدون میشدن
یکی بود، که با نگاش، دشمنا حیرون میشدن) 2

سقایی که روی خاک افتاده مشکش 
و همون جا که الان میدونِ مشکه

جوری دل‌ها شده محو خاطرش که
صد تا دریا پیش اون یه قطره اشکه

میرسه به خورشید، نصب ابالفضل
شده ارث مادر، ادب ابالفضل

(جایی که دلا رو، میبره ابالفضل
میخره دلا رو، مادرِ ابالفضل) 2