ما آبرو بریم به دردت نمی خوریم

(ما آبرو بریم، به دردت نمی‌خوریم)۲
حق می‌دهیم، از همه پنهانمان کنی

ابری شدیم‌و راه به گریه نبرده‌ایم
داریم امید، تا که تو بارانمان کنی

ما را کنون که تا حرم شاه، راه نیست
ای کاش تا که زائر سلطانمان کنی

حالا که کاظمین نرفتیم، کاش که
ما را غبار راه خراسانمان کنی

حالا که زیر دِین جواد‌ الائمه‌ایم
در این عزا تو کاش که مهمانمان کنی

آقا امشب خودت گریزِ به کرب و بلا بزن
(تا که فدای سید عطشانمان کنی)۲