كیست عباس امید دل خیرالناس است

كیست عباس امید دل خیرالناس است 
كیست عباس شرفِ عشق، ادب، احساس است 

شیشه را قصد شكارِ جگرِ الماس است 
پاسدار حرم الله اگر عباس است 

به نگاهیش عدو در سقر آواره شود 
جگرِ شمر و امان نامه ی او پاره شود 

باز دنیا به سوی حیدر كرار آمد 
به سراغ قمر از راه شب تار آمد 

دل شب سوی حرم، شمر ستمكار آمد 
به شكار دل عباس علمدار آمد 

گفت: عباس ببین بخت تو را همراه است 
كه امان نامه ی تو خط عبیدالله است 

چشم عباس كه بر شمر ستمكار افتاد 
پای تا فرق چو آهی كه برآید ز نهاد 

گفت ای كار تو بر آل پیامبر بیداد 
به تو و خط و امان نامه ی تو نفرین باد 

دور شو، این همه افسانه مخوان در گوشم 
به دو عالم پسر فاطمه را نفروشم 

گفت ای لعل لبت تشنه، دلت دریایی 
تا به كی پای تو در سلسله ی تنهایی 

به تو زیبنده بود سروری و آقایی 
حیف از قدر و جلالت كه كنی سقایی 

تو امیری ز چه رو عبد برادر باشی 
نزد ما آی كه فرمانده ی لشگر باشی 

گفت روزی كه اذان بر در گوشم خواندند 
همگی بر رخم از اشك گلاب افشاندند 

مات و مبهوت به دیدار جمالم ماندند 
همه دور پسر فاطمه ام گرداندند 

تا فدای پسر فاطمه گردد هستم 
پدرم اشك فشان، بوسه زده بر دستم 

گفت ما بوسه گذاریم به خاك پایت 
تو یل ام بنینی و قمر سیمایت 

چه نیازی به حسین و به بَنی الزهرایت 
حیف باشد كه ز هم قطع شود اعضایت 

عوض آن كه حسین اشك برایت ریزد 
باش با ما كه زر سرخ به پایت ریزد 

 
گفت خاموش كه این بندگی ام آقایی است 

مشك بر دوش گرفتم شرفم سقایی است 
با خبر باش كه عباس بَنُ الزهرایی است 

جگرم سوخته و چشم و دلم دریایی است 
باشد از اسب زمین خوردن من پروازم 

هرچه هستم به حسین بن علی سربازم 
من جدا لحظه ای از آل پیمبر گردم ؟ 

بهر حفظ سر و جان دور ز دلبر گردم ؟ 
پسر شیر خدا نیستم ار برگردم 

عشقم این است كه دور علی اصغر گردم 
نیست بازیچه ی مانند توئی احساسم 

دور شو دور زنا زاده كه من عباسم