قبله ی من کربلاست

قبله‌ی من کربلاست، گوشه‌ی کوی حسین
خانه‌ی قلبم کجاست، برسرِ موی حسین

چشم من و غیرِ او، تا به ابد کور باد
چیست بهشتم فقط، دیدنِ روی حسین

مست شوند عالمی، از نفَسش تا ابد
هر که فقط جرعه‌ای، زد ز سبوی حسین

مادرِ او می‌بَرد، اشکِ عزادار را
اشکِ عزادارِ چیست، آبِ وضوی حسین

باز غریب است او، باز لبش تشنه است
سوخت لبِ زینب از، داغِ گلوی حسین

گریه‌ی تو مرهم است، مرهمِ زخمش ولی
زخمِ علی اکبر است، زخمِ گلوی حسین
زخمِ مگوی حسین