قبله‌ی هفتم که پیش بارگاه رأفتش

خوشم که جوهر عشق تو در سرشت من است محبّت تو همان آن خطّ سرنوشت من است
 
گناهکارم و از آستان قدسِ شما کجا روم؟
به‌خدا مرقدت بهشت من است
****
قبله‌ی هفتم که پیش بارگاه رأفتش
آسمان با وسعت بی‌انتها تحتُ الشّعاست

شمس پیش شمسِ حُسنش گاه مغرب گوشه‌گیر
ماه از شرم رُخش، هر صبحدم در اِنزواست

گر خدا خوانم وِرا در مرتبت کفر است کفر
ور جدا گویم خطا گفتم خطا گفتم خطاست

کنتُ نورالله شنیدی؟ این فروغ سرمدی‌ست
نحن وجه‌الله خواندی؟ این جمالِ کبریاست

عقل مدحش را کند یا عشق وصفش آوَرَد 
کین حقیری ناتوان و آن فقیری بی‌نواست

ناز دارد خاک نیشابور بر باغ بهشت
زانکه خاکش جای پای ناقه‌ی آن مقتداست

بشنو از موسی بن جعفر این روایت را که گفت:
زائر قبر رضا در عرش، زوّارِ خداست