فدای جود کسی که هرآنچه را بخشید
میثم مطیعیپسندیدن14
بازدید1.1K
(فدای جودِ کسی که هر آنچه را بخشید فقط بخاطرِ خوشنودی خدا بخشید)۲ از ابتدا پدرش فکر ما گداها بود که سفره‌ی کرمش را به مجتبی بخشید غریب بود، اگر چه گدا فراوان داشت کریم بود بدونِ سر و صدا بخشید کریم کار ندارد به اسم و رسمِ کسی غریبه را چه بسا بیش از آشنا بخشید (کریم کاری به جز جود و کرم ندارد)۲ (آقام تو مدینه‌ست ولی حرم نداره)۲ حسن، آقام حسن، آقام حسن، حسن جان... **** (غریب اونیه که همدم اشک و آهه)۲ (دیده که مادرش تو کوچه بی‌پناهه)۲ به هرجا مادری از شوق دست طفل خود گیرد در این کوچه گرفته طفل دست مادر خود را حسن، آقام حسن... دلم تو روضه‌ها می‌شکنه مثل شیشه (ولی روزی مثلِ روزِ حسین نمیشه)۲ غریب اونیه که سر به بدن نداره آقام رو زمینه ولی کفن نداره حسین، آقام حسین... **** (ملامتش نکنید آنکه را مدینه نرفت مدینه زائر خود را به کربلا بخشید)۲ (دوماه گریه برای حسین باعث شد)۲ که رزقِ اشکِ حسن را خدا به ما بخشید گمان کنم که دگر مادری زمین نخورد خدا فقط به حسن این‌چنین بلا بخشید گمان دیگرم این است که دمِ آخر به غیر قاتلِ مادر بقیه را بخشید