عرش زیر علم توست اباعبدالله

عرش زیر عَلَمِ توست اباعبدالله
فرش خاک قدمِ توست اباعبدالله

نه فقط دشت جگر سوخته‌ی کرب‌وبلا
همه عالم حرم توست اباعبدالله

آنچه داریم و نداریم خدا می‌داند
که کمی از کرَم توست اباعبدالله

مکتب و صوم و صلاةُ شرف و عزت ما
همه مَرهونِ دَمِ توست اباعبدالله

شادی هردو جهان بر دگران ارزانی
دل ما وقف غمِ توست اباعبدالله

به خدایی خداوند دو عالم سوگند
گریه‌ی خلق کَمِ توست اباعبدالله

تو که هستی که زیارتگه ارواح رُسُل
حرمِ محترم توست اباعبدالله

(اباعبدالله، اباعبدالله)