صاحب عزای حضرت خیر النسا بیا

صاحب عزای حضرت خیر النساء بیا
ای بانی شکسته دل روضه ها بیا

درد فراق تو به خدا می‌کشد مرا
رحمی نما به حال دل این گدا بیا

از بس به هجر روی تو عادت نموده ایم
دل می‌رود به سمت گناه و خطا بیا

ما در میان بحر گنه غوطه می‌خوریم
آقا نجاتمان بده از این بلا بیا

لطف تو بوده گریه کن مادرت شدیم
ای سفره دارِ واسعه ی هَل اَتیٰ بیا

آقا به حق چادر خاکی مادرت
آقا به حق داغ دل مجتبی بیا

چه روضه ایست که هر کس روایتش می‌کرد
بنای گریه به وضع مصیبتش می‌کرد

چه می‌شد از دل آن کوچه بر نمی‌گشتم
قضا به لطف قدر خرق عادتش می‌کرد

برای جمله ی کوتاهم مجال نداد
و گرنه فاطمه او را نصیحتش می‌کرد

زکیه، هیچ زمان حرف تند نشنیده
و کاش راهزن این را رعایتش می‌کرد

حرام لقمه به مادر دو دست سیلی زد
گلی که لمس نسیمی اذیتش می‌کرد

آهای گریه کنان مادرم زمین افتاد
هجوم چکمه جسارت به ساحتش می‌کرد