شد ز نامِ دگران گرچه مُکَدَّر گوشم

شد ز نامِ دگران گرچه مُکَدَّر گوشم
خورد از نام علی قند مُکَرَّر گوشم

گوش اِستاده‌ام از کودکی‌ام نام تو را
زان اقامه که ز لب ریخت پدر در گوشم

گوش چپ نیست کم از راست که در میلادم
دو سِری خورده مِی از نام علی هر گوشم

من ز هر لب طلبِ نام علی داشته‌ام
نیست امروز بدهکار کسی گر گوشم

هركسی نام تورا بُرد شنيدم به دو گوش
می‌برد فيض زبان را دو برابر گوشم

بیتی از  قصریِ شیرین سخن آمد در یاد
که از آن بیت به شوق تو سراسر گوشم

 قصری از شوق غلامی شده یک پارچه گوش
قنبری کو که کند حلقه‌ی تو در گوشم