شد بنده پشیمان و خدایش بخشید

شد بنده پشیمان و خدایش بخشید
هر کس که رسید و زد صدایش، بخشید

هنگام، نهنگام گنهکاری دید
زود از سر مغفرت، خطایش بخشید

مخلوق حیا نکرد هنگام گناه
دردا که خالق از حیایش بخشید

تا بنده دلش نرم شود گریه کند
شیرینی و لذت دعایش بخشید

هر کس که خدا خیر و صلاحش را خواست
از دوستی آل عبایش بخشید

بخشید به هر بهانه‌ای هر کس را
ما را به علی و ربنایش بخشید

هر آن چه خدا از شرف و عزت داشت
بر ساحت پاک مرتضایش بخشید

من بنده‌ی آن شهم که هنگام رکوع
انگشتری از زیر عبایش بخشید

مستی مرا، اشک مرا، رزق مرا
در گوشه ایوان طلایش بخشید

از شاه نجف هر که فلاحش را خواست
فی‌الفور برات کربلایش بخشید

حسین

بی‌نام حسین هر مناجاتی بود
باید که عطایش به لقایش بخشید

آن‌قدر به مقتلش حسین آه کشید
تا خلق، همه را به ناله‌هایش بخشید

بی‌سبب نیست شب جمعه شب رحمت شد
مادری گفت: «حسین جان!» همه را بخشیدی

ای حسین