شجر وحی را ثمن حسن است

شجر وحی را ثمر حسن است
به نبی دومين پسر حسن است

ميوه‌یِ قلبِ حضرت زهرا
جانِ جانِ پيامبر حسن است

پای تا سر پیمبر است و علی
هستیِ مادر و پدر حسن است

کوچه‌های مدينه می‌گويند
از برادر غريب‌‌تر حسن است

آن‌که در سن کودکی او را
پاره در کوچه شد جگر حسن است

آن‌چه در بين کوچه ديد و گريست
چشم پاکِ حسين هم نگريست

جز خداوندِ حیّ دادگرش
کَس نداند چه آمده به سرش

بس که زخمِ زبان زدند او را
زَهر ناخورده بود خون‌جگرش

آن ستمگر که مادرش را زد
باز دشنام داد بر پدرش

سال‌ها از جفایِ دشمن و دوست
خون روان بود از دو چشمِ تَرَش

از شبِ دفنِ مادرش زهرا
همه ديدند ريخت بال و پرش

قاتلِ آن ولیِ سبحانی
قنفذ است و مغيره و ثانی