شب جمعه

صدات دعوت و شرمنده از این تقدیرم
تو هیاهویِ زمونه با خودم درگیرم

نفَسم خس خس برگاس که زیر پا مونده
هوایِ دنیا چه سنگینه، دارم (می‌میرم)۲

باید اوّل دل و پیش قدم کنم
این فاصله‌ها رو کم کنم

تا تو یک بار منو قابل بدونی
بتونم پرچمتو علَم کنم

می‌ره هرکس که دلش رفتنیه
تو دلش حرفای نا‌گفتنیه
شب جمعه حرمِش (دیدنیه)۲

یه شکسته پرم و توو هوس پروازم
بی‌صدا موندم و شد بغض گلو آوازم

حالا که از حرمت دورم و نزدیکِ غمم
یه حرم تو دلم از جنس غمت (می‌سازم)۲

اومدم تا که برات گریه کنم
زیر خاکَم به هوات گریه کنم

بغض اون ده شبه همراهمه تا
واسه خشکی لبات گریه کنم

دل من وقف هوای حرمه
همیشه سائلِ لطف و کرَمه
شب و روز گریه برای تو کمه، خیلی کمه

می‌ره هرکس که دلش رفتنیه
تو دلش حرفای ناگفتنیه
شبِ جمعه حرمش (دیدنیه)۲