شب‌های درد بی کسیم را سحر کنم

شب‌های درد بی کسیم را سحر کنم
وقتی به آن جمال جمیلت نظر کنم

ماه صفر رسیده و آقا نیامدی
این ماه را چگونه بدون تو سر کنم

دارم ز داغ دوری تو پیر می‌شوم
وقتش شده به سوی تو آقا سفر کنم

قربان شال مشکیت ای صاحب عزا
از این همه مصیبت تو دیده تر کنم

کی می‌شود که ای همه‌ی آرزوی من
با دست تو لباس عزا را به بر کنم

هر روضه ای که می‌شنوم آه می‌کشم
بی تو میان روضه چه خاکی به سر کنم

این اشک‌ها به زخم تو مرهم نمی‌شود
باید که فکر داروی زخم دگر کنم

آقا اجازه هست کمی روضه‌خوان شوم 
یعنی که ناله‌های تو را بیشتر کنم

بزم شراب، رفتن زینب روا نبود
از داغ عمّه‌ی تو رخم پر اثر کنم