شادی هر دو جهان

شادی هر دو جهان بی تو مرا جز غم نیست
جنت بی تو عذابش ز جهنم کم نیست
بگذار آدمیان طعنه زنندم گویند
هر که خود را سگ کوی تو نخواند آدم نیست

حسین، حسین، حسین، حسین...

من ز خود هیچ ندارم که بدان فخر کنم
هر چه دارم همه از نوکری خانه‌ی توست
به جز از خانه‌ی تو هیچ کجا خیری نیست
هر چه خیر است و حسین به در خانه‌ی توست

حسین، حسین، حسین، حسین...