دلواپسم و این دلم از غصه کباب است

دلواپسم و این دلم از غصه  کباب است
هرکس که به کوفه برسد خانه خراب است

سیراب بیا کوفه حسین قحطی آب است
دلواپسی‌ام محض علی طفل رباب است

اینجا عطشی است که ره چاره ندارد
تو تاب عطش داری، شیرخواره ندارد

ترسم بُوَد از اینکه شَوی باز گرفتار
ترسم بُوَد از حیله‌ی سردسته‌ی کُفار

ترسم بود از حرمله‌ی تیر و کماندار 
ترسم بود از عاقبت چشم علمدار

هرچند که در معرکه‌ها راه گریزیست
یادت نرود حرمله هم آدم تیزیست