سوار گمشده را در میان راه گرفتی

سوارِ گم‌شده را در میانِ راه گرفتی 
چه ساده صیدِ خودت را به یك نگاه گرفتی 

كه گفته كشتیِ نوحی، تو مهربان‌تر از اویی 
كه حُرِّ بَد شده را هم، تو در پناه گرفتی 

من آمدم كه تو را با سپاه و تیغ بگیرم 
مرا به تیرِ نگاهی، تو بی‌سپاه گرفتی 

چُنان به سینه فشردی مرا، كه جز تو اگر بود 
حسینِ فاطمه! می‌گفتم اشتباه گرفتی