سلام‌الله ای جان محمد بر تن و جانت

سلام‌الله ای جان محمد بر تن و جانت
که پیغمبر کند تعظیم و بوسد همچو قرآنت

تویی آن سرمدی بحر و تویی آن احمدی کوثر
که جوشد تا قیامت، گوهر عصمت ز دامانت

خدا خود بر پیمبر کرد ابلاغ سلامت را
پیمبر گفت: جانان منی! جانم به قربانت

تو از روز نخستین میزبان خلقتی زهرا
تمام آفرینش تا صف حشرند مهمانت

تویی انسیه الحورا؛ تویی حوراء الانسیه
همه در حیرتم؛ حوریه خوانم یا که انسانت

تو نوراللهی و نور علی نورند اولادت
تو الرحمانی و حق داده لؤلؤ، داده مرجانت

نه تنها خواجه‌ی لولاک برخیزد به تعظیمت
که جبریل امین آرد سلام از حیّ سبحانت

تو روحی، روح مابین دو پهلوی رسول استی
بتول استی، بتول استی، بتول استی، بتول استی

قیامت روز قدر و اقتدار توست یازهرا
عذاب و عفو هم در اختیار توست یازهرا

شفاعت می‌کنی در حشر، کلّ دوستانت را
کرامت تا ببخشی بی‌قرار توست یازهرا
نه تنها آدم و نوح و خلیل و موسی و عیسی
رسول‌الله هم چشم‌انتظار توست یازهرا

رها کردن، گرفتن، عفو کردن، حکم فرمودن
به تو تفویض از پروردگار توست یازهرا

تو کوثر بودی و گشتی عطا بر احمد مرسل
که این سوره فقط در انحصار توست یازهرا

تمام آفرینش در مزارت گشته گم آری
کجا از دیده‌ها پنهان مزار توست یازهرا

میان دشمنان، تنها حمایت از علی کردن
به دست و سینه، مهر افتخار توست یازهرا

مدینه خواست از نفرین تو زیر و زبر گردد
فداکاریت باعث شد که حیدر، زنده برگردد

تو در بیت ولایت، شمع سوزان علی بودی
تو جانان محمّد بودی و جان علی بودی

چگونه حرمتت پامال شد ای سوره‌ی کوثر
چرا نقش زمین گشتی؛ تو قرآن علی بودی

علی حق داشت گر از هجر تو، سرو قدش خم شد
تو سرو و باغ و بستان و گلستان علی بودی

نه در شام عروسی، نه ز صبح روز میلادت
تو پیش از خلقتت در عهد و پیمان علی بودی
تو تا رفتی، علی تنهای تنها شد که تو تنها
شریک درد و غم های فراوان علی بودی

تو با دست شکسته، دست حیدر بودی ای زهرا
تو با اشک پیاپی، چشم گریان علی بودی

ندارد شیر حق بعد از تو همتایی و هم‌شأنی
تو همتای علی بودی و هم‌شأن علی بودی

علی می‌دید مرآت الهی را به دیدارت
چگونه پیش چشم او جسارت شد به رخسارت

شگفتا اهل دوزخ، باغ رضوان را زدند آتش
شیاطین، بیت ذات حیّ سبحان را زدند آتش

الهی جسمشان در نار قهر کبریا سوزد
که هیزم جمع کرده، کعبه‌ی جان را زدند آتش

به دین کردند با شمشیر دین از چار سو حمله
ز قرآن دم زدند و بیت قرآن را زدند آتش

گلی را که نبی پرورد، با ضرب لگد چیدند
به غنچه حمله کردند و گلستان را زدند آتش

به قرآن می‌خورم سوگند؛ سوزاندند قرآن را
به ایمان م‌ خورم سوگند؛ ایمان را زدند آتش

مسلمان نیستم گر کذب گویم؛ نامسلمانان -
- از این بی‌داد قلب هر مسلمان را زدند آتش
به ناموس الهی حمله‌ور گشتند نامردان
همان قومی که بیت شاه مردان را زدند آتش

نمی‌گویم که تنها دخت احمد را زدند آنجا
محمّد را، محمّد را، محمد را زدند آنجا

خدای من! بهشت و شعله‌های نار یعنی چه؟!
خطاکاران و بیت عصمت دادار یعنی چه؟!

جسارت‌های دیو و صورت انسیه الحورا
گل بی‌خار و باغ وحی و نیش خار یعنی چه؟!

نگاه شیر حق و تازیانه‌خوردن زهرا
طناب خصم و دست حیدر کرار یعنی چه؟!

امیرالمؤمنین تنها میان آن‌همه دشمن
یگانه حامی‌اش بین در و دیوار یعنی چه؟!

مگر نه سینه‌ی زهرا، بهشت مصطفی بوده
بهشت مصطفی و صدمه‌ی مسمار یعنی چه؟!

فشار در، غلاف تیغ، قتل طفل شش‌ماهه
به ناموس الهی این‌چنین رفتار یعنی چه؟!

مدینه زیر و رو شد از صدای ناله‌ی زهرا
خدایا! بی‌تفاوت‌بودن انصار یعنی چه؟!

نه تنها سوختند از آتش کین بیت مولا را
مسلمانان به پیغمبر قسم کشتند زهرا را
تو در راه امیرالمؤمنین خود را فدا کردی
تو با ایثار جان، حقّ ولایت را ادا کردی

تو بر حفظ علی با طفل معصومت، سپر گشتی
تو حتّی بین دشمن، چار کودک را رها کردی

تو زینب داشتی؛ ای بانوی خلقت! چه پیش آمد؟!
که چون نقش زمین گشتی، کنیزت را صدا کردی

مدال روی بازویت، گواهی می‌دهد؛ آری
که جان دادی؛ طناب از دست حبل‌الله وا کردی

تو از دور علی، روبه صفت‌ها را پراکندی
تو در یک شهر دشمن، یاری شیر خدا کردی

تو با نطق رسایت، خطبه خواندی؛ از علی گفتی
تو ما را با علی تا صبح محشر، آشنا کردی
تو برگرداندی از مسجد، امامت را سوی خانه
تو دختر تربیت بهر قیام کربلا کردی

ولایت زنده از نطق رسای توست یازهرا
غدیر دوم ما، خطبه‌های توست یازهرا