سخن آغاز كنم از دهنم یا گوشم؟

سخن آغاز كنم از دهنم یا گوشم؟ 
كه در اینجا دهنم زخم شد آنجا گوشم 

پنج انگشت كه مردانه و نامحرم بود 
پلی از درد زده، چشم مرا تا گوشم 

نبض دارد همه ی صورتم از كثرت درد 
شده از شدّت خون قلب من امّا گوشم 

می پرم یكسره از خواب نگو مثل رباب 
بعد اصغر شده حساس به لالا گوشم 

پای تا سر همه از شوق تو چشمم امّا 
به نسیم سر زلف تو سراپا گوشم 

پس به دنبال تو از شانه به پایین، پایم 
بعد از آن ضربه هم از چانه به بالا گوشم 

شده حسّاس تر از پیش به گرما چشمم 
شده حسّاس تر از قبل به سرما گوشم 

وای بابا دهنم، دستم، چشمم، مویم 
وای بابا، بابا، بابا، بابا، گوشم 

ارث پهلوی شكسته كه رسیده است به تو 
من هم انگار كه رفته است به زهرا گوشم