ز پیچ کوچه که با ذوالفقار می‌آمد

ز پیچ کوچه که با ذوالفقار می‌آمد
چه با شکوه و جلال و وقار می‌آمد
همین‌که درب حریم بهشت وا می‌شد
برای عرض ارادت بهار می‌آمد

سلام سیّد و مولا، سلام سَرور من
سلام کوه شجاعت، سلام حیدر من
من از خدای خودم غیر از این چه می‌خواهم
جمال شمس ولایت در برابر من

گذشت فصل بهار و خزان حیدر شد
جهان برای همیشه خاک بر سر شد
درست قصّه‌ی گودال، یک طرف دیوار
و سمت دیگر گودال شعله‌ی در شد

شکست حُرمت باران، بهار را کشتند
و روح و روحیه‌ی ذوالفقار را کشتند
جهان بدون تو بانو کجا پناه بَرَد
تو، باب رحمت پروردگار را کشتند

وا اُمّاه...