زین خانه ناامید گدایی نمیرود

زنده می‌شود آنقدر می‌دهند 
که شرمنده می‌شوند
آیا به روز حشر سرافکنده می‌شوند

والله اعتقاد من این است تا ابد
زین خانه ناامید گدایی نمی‌رود

وقتی به گریه طینتِ من رنگ و بو گرفت
این چهره‌ی سیاه کمی شست و شو گرفت

کم‌کم تمام زندگی‌ام بوی او گرفت
اینگونه بود بی‌سروپا آبرو گرفت

از آن به بعد خانه‌ی دلدار شد دلم
تا آمدم به خویش گرفتار شد دلم