زندگی اینه
حسن عطاییپسندیدن1
بازدید18
زندگی اینه بعد تو دنیا یه روز خوش نمی‌بینه واسه‌ی این شهر بودنت تلخه ولی حلوات شیرینه داغ تو سنگینه راحت شدی، راحت بخواب ای یار بی‌سامون من خرمای ختم تو شده خرمای نخلستون من دستامو رو زانو اگه از بی‌پناهی می‌زنم من روی درب سوخته دارم سیاهی می‌زنم تنت رو خاک کردم با همین دستا شبونه چجوری شستم اون زخم‌های پهلوتو بمونه چه دنیایی شده من بی‌تو برگشتم به خونه عجب رسمیه این رسم زمونه یک نفر آخر واسه تسلیت نیومد تا دم این در پر زدی اما پهنِ توی خونمون هنوز همون بستر ای بهترین مادر بیچاره کرده حیدرو چشمی که بارونی شده زخم تنت بازه هنوز چند تا کفن خونی شده با زخم‌های باز تو فضه مدارا می‌کنه پاشو ببین امشب حسن داره چکارا می‌کنه نشستم پشت در من با همون درد قدیمی که شاید عطر تو تو خونه آورده نسیمی تو زیر خاکم باشی، عزیزم، زندگیمی یتیمی درده، بی‌درمون یتیمی خاک تو سرد نیست تو در و همسایه‌ی ما یک نفر مرد نیست محسنو کشتند یک نفر عین خیالش نیست این درد نیست نه خاک تو سرد نیست شستم حیاط خونه رو خون تو رو پاکش کنم آخه چجوری بچه‌مو تو خونمون خاکش کنم؟ با خون نوشتم فاطمه‌م امشب وصیت‌نامه‌مو ای کاش می‌بستم خودم رو زخم تو عمامه‌مو چرا یک تکه از گوشواره‌ی تو رو حسن داشت؟ چرا زینب توی دستش یه کهنه پیرهن داشت؟ مگه به غیر بوریا حسین من کفن داشت؟ گل من، یک نشانی در بغل داشت