زمین شده همهمه، عرش پر از زمزمه

زمین شده همهمه، عرش پر از زمزمه
چه التهابی توی ذرات این عالمه
برید کنار اومده کاروان حیدر و فاطمه

از جلال و این هیبت از شکوه و عظمت 
در تعجب دنیا و هر ملک در حیرت
در دو راهی بین اقتدار و تسلیم
زندگی با ذلت مردن با عزت

فرمود اباعبدالله، هیهات منّ الذله

(العزة لله یا اباعبدالله)

دلاورا رو ببین چه با وقار و متین
همه نگاها شده تک یل ام البنین
زمین می‌لرزه وقتی علمش رو می‌کوبه رو زمین

چه صدای تکبیری و نغمه تحریری
کربلا کرده از این قافله تجلیلی
بین ماندن با نور و رفتن با ظلمت
مردم با پیروزی یا صلح تحمیلی

(گفتند بی‌معطلی، ارباب حسین بن علی)

(العزة لله یا اباعبدالله)