روی پیشانی او باب تشهد وا بود

روی پیشانی او باب تشهد وا بود
اشهد ان که او هم پسر زهرا بود
***
آب می‌داد عطش‌ناک‌ترین صحرا را
چشم‌هایش که به سمت افق اعلا بود
***
دست‌هایی که به سجادۀ گل طعنه زدند
بوسه گاه لب خشک پسر زهرا بود
***
یا رب این مشک پریشان کدامین سقاست
که در او کیفیت جلوۀ صد دریا بود
***
دل به دریا نزدی چون که خود اقیانوسی
آن که باید بزند بر تو دلش دریا بود