روضه و مناجات

منم عبد فرومانده به حیرانی، تو می‌دانی
زمین‌خورده در این دنیای نفسانی، تو می‌دانی

سر غفلت بهای عمر خود دادم بر باد
هدر دادم جوانی را به ارزانی، تو می‌دانی

حنایم منظرت رنگی ندارد، خوار و تسلیمم
هر آنچه کرده‌ام مشهود و پنهانی، تو می‌دانی

پشیمانم.
پشیمانم که در راهت ندادم جان
ندارد سود دیگر این پشیمانی، تو می‌دانی

برای بنده‌ات که طالب جام شهادت بود
نمی‌دانم رقم خورده چه پایانی، تو می‌دانی

تو می‌دانی

غم سید حسن، سید علی، داغ سلیمانی
شده سهمم از این غم‌ها چه دورانی، تو می‌دانی

نمی‌دانم غبارم می‌رسد صحن نجف یا نه
سر جور و خطا دادم چه تاوانی، تو می‌دانی

دعا کن تا دوباره زیر ایوان نجف باشم
ندارم طاقت هجران طولانی، تو می‌دانی

شنیدم مادرت را بین کوچه بی‌حیایی زد
شنیدم، آه، تنها تو می‌دانی، تو می‌دانی

آی چرا زهرا تو ماهی رو پوشیدی ز علی
چه داغی دیدی از این عالم فانی، تو می‌دانی

چرا وقتی کفن دادی به حسرت تماشا کردی
حسینت را به چشم خیس و بارانی، تو می‌دانی