روضه | از اسب فرود آی و ببین دختر خود را

از اسب فرود آی و ببین دختر خود را
بنشان روی دامن گل نیلوفر خود را
تنها مرو ای همسفر از خیمه به صحرا
همراه ببر باغ گل پرپر خود را

ای روی تو روز و موی تو چون شب من
اینطوری گریه نکن از سوز دلت سوخت دل مرکب من

از باب جگر سوخته‌ات بوسه مخواه.
ترسم که بسوزد رخ تو از لب من