رسیده رزق عالم از سر خوان ابوفاضل

رسیده رزق عالَم از سرِ خوانِ ابوفاضل
تبرّک می‌کند هر سفره از نانِ ابوفاضل

کسی‌ که اربعین تا کربلا رفته‌ست می‌داند
تمام زائران هستند مهمانِ ابوفاضل

چه جای غصّه‌ خوردن هست تا وقتی‌ که در عالَم
گره‌ها باز خواهد شد به دستانِ ابوفاضل

کُمیت زندگی‌اش لنگ می‌ماند هر آن‌کس‌ که
نمی‌بندد دخیلش را به دامانِ ابوفاضل

گدا از صحن او مانند سلطان می‌زند بیرون
که می‌بارد کرم از طاق ایوانِ ابوفاضل 

برای وصف ایثار و وفای او همین بس‌ که
شکست ابرو، ولی نشکست پیمانِ ابوفاضل