رزق ما میرسد از اخوان ابا عبدلله

رزق ما می‌رسد از خوان اباعبدالله
از غبار سر دامان اباعبدالله

گرچه در محضر او مظهر فقریم ولی
هرچه داریم به قربان اباعبدالله

(اباعبدالله اباعبدالله) ۲

(تا که آدم به فغان گفت قدیم الاحسان)2
پهن شد سفره‌ی احسان اباعبدالله

بس کریم است عجب نیست که مردم باشند
در قیامت مهمان اباعبدالله

(اباعبدالله اباعبدالله) ۲

گرچه شور است ولی ،تحفه‌ی درویشی ماست
اشک ما و لب عطشان اباعبدالله

مثل عطری همه‌جا بوی خوشش می‌پیچد
هرکه شد پاره گریبان اباعبدالله 

(اباعبدالله اباعبدالله) ۲

(ما نمک‌گیر حسینیم حرام است به ما)2
نان هر سفره به جز اباعبدالله

(بگذارید بگویند ،که کافر هستیم)2
ما که هستیم‌ مسلمان اباعبدالله

(اباعبدالله اباعبدالله) ۲

ابر و ماه و باد و خورشید و فلک می‌گردند
همه از گردش چشمان اباعبدالله

مو به مو شرح پریشانی ما می‌گوید
روی نی زلف پریشان اباعبدالله

دست و پا او زد و اما به طمانینه گرفت
حنجر کند ستم جان اباعبدالله