دل من به یاد آرد، چو شهید نینوا را

دل من به یاد آرد، چو شهید نینوا را 
به ندای سوگواری، ببرد ز نی نوا را 

ره و رسم آشنایی، به خدا حسین داند 
كه هم آشنا شناسد، ره و رسم آشنا را 

به بلا صلافكندند، و ز كس بلا نیامد 
شه تشنه لب بلی گفت، بلای كربلا را 

پی قرب حق فدا كرد عزیز هرچه بودش 
كه پرستش این چنین است، پرستی اَر خدا را 

تنِ چاك چاك خونین، به میان خاك اما 
نبرد ز یاد یك دم، لب پاك او دعا را 

دم واپسین چه خواهد، ز خدا حسین جز این 
كه ببخشد از عنایت، مگر او گناه ما را 

فدای آن حسینی كه زیر تیغ قاتل 
سرش بریده گشت و به شیعیان دعا كرد