دلم‌ ز ‌غصه‌ بی ‌شکیب ‌است

دلم زغصه بی شکیب است
عمّه ببین عمو غریب است

درد دلم را او طبیب است
عمّه ببین عمو غریب است   

 رَوَم که قربانش شوم   
محافظ جانش شوم

فلک در این صحرای محشر
داغش به قلب من  نهاده
     
با جسم پر زخم و جراحت
به خاک قتلگه فتاده

(یاحسین یاحسین)۲


آخر گرفتار سبو شد
رفت و فدایی عمو شد

با قاتل او روبرو شد
رفت و فدایی عمو شد

همچون یل ام البنین  
شد بین خون نقش زمین

در قتلگه غوغا به شد
چون دست عبدالله جدا شد

در بین آغوش عمویش
ابن الحسن جانش فدا شد

(یاحسین یاحسین)۴