منَم سردارِ تنهای تو مولا

منَم سردارِ تنهای تو مولا
منَم شرمنده از روی تو مولا
از این لب‌های پُرخون با تو گویم
برو سوی مدینه جانِ زهرا

قسَم بَر تار گیسویَت
قسَم بَر طاق ابرویَت
خجالت دارم از رویَت

میا کوفه که در غُربت پریشانم
میا کوفه فدای تو سَر و جانم

وای، حسین وای...