در عرش و فرش صحبت صحن و سرای توست

در عرش و فرش صحبتِ صحن و سرایِ توست 
پیداست كه لوایِ دو عالَم، لوایِ توست 

در مجلست كَلیم شدن پخش می‌كنند 
این جلوه‌هایِ موسویِ در عزای توست 

در ما تو جلوه می‌كنی و گریه می‌كنیم 
این «یا حسین» گفتنِ ما هم، صدایِ توست 

در این دو ماه، دینِ خدا رشد می‌كند 
این‌ها تمام از بركاتِ عزایِ توست 

خونت كه ریخت، مالكِ هستی شدی حسین 
پس مكه و زمینِ نجف هم برایِ توست 

جوینده‌یِ كمال، به شهرِ تو می‌رسد 
بالاتر از بهشتِ خدا، كربلایِ توست 

با گریه می‌شود به فیوضاتِ تو رسید 
پس روضه‌یِ تو واسطه‌یِ فیض‌هایِ توست 

صوتُ الحَزینِ زینبِ تو شیعه‌پرور است 
سوزِ صداش، باطنِ كرب و بلایِ توست