در رهگذار غصه دل قاصدك گرفت

در رهگذار غصه دل قاصدك گرفت 
زان كوچه‌اي كه بال و پرش را ترك گرفت 

ديو سياه فتنه كه تنديس كفر بود 
آمد ميان كوچه و ره برملك گرفت 

عمري اگر چه بر سر خانش نشسته بود 
ديدي چگونه حرمت نان و نمك گرفت 

فرياد خشم بر سر حورا كشيد و بعد 
از دست او قباله ی باغ فدك گرفت 

دستش به روي ام ابيها بلند شد 
در كوچه‌اش دوباره به باد كتك گرفت 

چرخيد دور خويش و زمين خورد، اي دريغ 
آه شكستنش همه ی نهُ فلك گرفت 

سرباز كرد زخم تن تازه ‌بسته‌اش 
جاري‌ترين شد و ز سماء تا سمك گرفت 

از جاي محض خاطر حيدر بلند شد 
از شانه ی حسن همه ی ره كمك گرفت 

*** 
مي‌رفت سوي خانه و در دل شراره داشت 

زين اتفاق تلخ غمي بي‌شماره داشت 
مي‌رفت روي پنجه ی پا راه كوچه را 

از حال مادرش جگري پاره‌پاره داشت 
از زير پاي ابرهه ی كوچه زنده ماند 

اين بار چندمي است كه عمري دوباره داشت 
يك دست را به چادر مادر گرفته بود 

در دست ديگرش نكند گوشواره داشت