خاک ایرانه خاکی که پایتخت آن خراسانه

(خاک ایرانه)۳ خاکی که پایتخت اون خراسانه
خاکی که اسمش اصلا حسنستانه

جان جان جان جان جان جانانه
نسل سلمانه، نسلی که سینه چاک شاه مردانه
نسلی که زیر پرچم حسن جانه
جان جان جان جان جان جانانه

(نسل سلمان حسن می‌گه قربان حسن)۲
(می‌چسبه سینه زنی زیر ایوان حسن )۲

لا کریم الا حسن

فتنه‌ای برپاست تا ناقه‌ی جمل پی شه علی برخاست
پرچم رو داد به اونکه مادرش زهراست
یاحسن حسن رو لب مالک‌هاست

(علوی زاده)۲ تیغش صاعقه هست و سرعت باده
جوری زده شتر با بارش افتاده
یاحسن حسن تو لشکر افتاده

پوریه اون دوتا زن، از گهواره تا کفن
یا می‌گیم حسین حسین، یا می‌گیم حسن حسن

لا کریم الا حسن

(شاه مردانه)۲ شمشیر مصطفی و تیغ برانه
گرگا به هم می‌گن که شیر غرانه
جان جان جان جان جان جانانه

مرد میدان، با حمله‌ی علی که عین طوفانه
عمر ابن عبدود با خاک یکسانه
جان جان جان جان جان جانانه

تو میدون با ذوالفقار، می‌گشت دنبال شکار
(وقتی که فلانیا، می‌گفتن که الفرار)۲

لا امیر الا علی 

(به قرآن قول پیغمبر همین است 
تمام دین امیرالمومنین است)

وقت پیکاره، کرار غزوه‌ها که غیر فرّاره
وقتی که ذوالفقار جنگو برداره
کار کار، کار کار دشمنا زاره

(از هو هوی ذوالفقار، و علی یمکن الفرار)۲
(چادر سر کنید شاید، تو میدون نشید شکار)۲

لا امیر الا علی

(این یه طوفانه)۳ یا خطبه‌ی یه ماده شیر غرانه
یا دختر بزرگ شاه مردانه
جان جان جان جان جان جانانه

مرد مردانه، تو کاخ کوفه یک تنه دلیرانه
می‌کوبه تو دهان ابن مرجانه
جان جان جان جان جان جانانه

(وقتی می‌گه اسکتو، دنیا می‌شه زیر و رو)۲
(طوری خطبه خونده که، کوفه شد بی‌آبرو)۲

لا علی الا زینب

(ای به قربانه)۳ سلطان کربلا که شاه شاهانه
فرمانروای دل خسرو خوبانه
جان جان جان جان جان جانانه

منه سلمانه، دینی که ذکرش هرشب یا حسین جانه
ابن الکریم و قدیم الاحسانه
جان جان جان جان جان جانانه

هم خاکش شفای ما، هم اسمش دوای ما
(این تنها حسینه که، می‌مونه برای ما)۲

لا رفیق  الا حسین