حرف جدایی را مزن دق می‌کنم

حرف جدایی را نزن، دق می‌کنم من
من که به جز این خانه، جایی را ندارم

هی قول توبه می‌دهم، اما دروغه
دیگر به قول خویش، اطمینان ندارم

بدجور دلتنگ غروب کربلایم
ای کاش میشد سر بر آن تربت گذارم

قربان آن خواهر که پای نیزه‌ها گفت
حالا ببین بر ناقه‌ی عریان سوارم

حسین