جناب هیبتی و کوه پیش تو کاه است

جناب هیبتی و کوه پیش تو کاه است
به رتبه سائلِ کوی تو صاحبِ جاه هست

تو حیدری و خدایی به تو برازنده‌ست
هر آن‌ که حُبّ تو را داشت عَبد درگاه است

صراطِ اَقوَمی و اِهدِنَا الصراط تویی
زِ توست اهل هدایت هر آن‌ که گمراه است

جناب شیرِ خدایی و مَرد میدانی
که شیرِ بیشه هم از هیبتِ تو روباه است

تمام خِیر تویی و قسم به خیر کثیر
گدای کوی تو قبل از ولادتش شاه است

تو سجده واجبی و هیچ‌ کس شبیه تو نیست
زِ تو به عرش رَوَد هر که در تَه چاه است

زمان آن شده که فکر کربلا باشی
همان زمان که حسینِ تو بی‌هواخواه است

عَقیل را بفرستش به خواستگاریِ او
که دختری زِ کَلابیه چشم در راه است

همان که دیده به رویای صادقه در خواب
به دامنش سه ستاره به دور یک ماه است

بگیر عروس ولی از قبیله‌ی نیزه
که آوَرَد پسری را که غیرتُ‌الله است

چه خانواده‌ی خوش قدّ و قامتی بَه بَه!
که در مقابلشان سَرو نیز کوتاه است

به اِذن فاطمه یک فاطمه به تو دادند
اگر چه فاطمه گفتن قرینِ با آه است

به اَصلابِ شامخه اَرحام پاک زیبند‌ه‌ست
که از تَلاقیِ دو نور، نور پیدا هست

زنی بگیر که از او باز هم پدر بشوی
در آسمان وِلا صاحب قمر بشوی