تو همان خونِ خدایی بأبی اَنتَ و اُمّی

تو همان خونِ خدایی بأبی اَنتَ و اُمّی
همه‌جا با شهدایی بأبی اَنتَ و اُمّی

تو حسینی که ز شمشیر عدو با لب عطشان
در رَهِ دوست فدایی بأبی اَنتَ و اُمّی

تو به هر سینه صفائی تو به هر ناله نوائی
تو به هر درد دوایی، باَبی اَنتَ و اُمّی

نتوان گفت که بی غسل و کفن در یَمِ خونی
تو در آغوش خدایی، باَبی اَنتَ و اُمّی

هم تو در بحر بلا بر همه کشتی نجاتی
هم تو مصباح هدائی، باَبی اَنتَ و اُمّی

بشری یا که خدایی نتوان گفت که هستی
نه خدائی نه جدایی، باَبی اَنتَ و اُمّی

کربلا جسم تو بگرفته در آغوش ولیکن
چون خدا در همه جایی، باَبی اَنتَ و اُمّی

هر چه گردید فنا در تو بقا یافته عالم
که تو خود عین بقایی، بأبی اَنتَ و اُمّی

آفتابا که سرِ دوش نبی جلوه نمود
ز سر نیزه چرایی؟ بأبی اَنتَ و اُمّی

همه از تیر بلا بگریزن ولی تو
عاشق تیر بلایی، بأبی اَنتَ و اُمّی

تو حسینی، تو حسینی، تو حسینی
کشته‌ی تیغ جفایی، بأبی اَنتَ و اُمّی